aheste çek kürekleri

Birkaç gündür bel ağrısı çekiyorum. Biraz geçmek üzere. Spor yaparken çok zorlandığımdan mıdır yoksa soğuk aldığımdan mıdır? Öyle ya da böyle vücut direnci artık yirmili yaşlardaki gibi değil.

Zaman geçiyor, durdurmaya çalışmanın ya da inkar etmenin anlamı yok. Geriye bakınca "keşke şöyle yapsaydım" dediğim o kadar çok şey var ki. Ama üzerimde çok da pişmanlık yok açıkçası. Demek ki o zamanın şartlarında elimden gelen o kadarmış. Tecrübe denen şey bu olsa gerek. O nedenle geçmişe çok takılmamak gerekiyor.

Geleceğin neler getireceğini hiçbirimiz bilmiyoruz. Yaşadığımız anı değerlendirmek ve eldeki nimetlere şükretmek daha olumlu bir yaklaşım.

zor işler

iyi ile kötü, sevinç ve endişe meğer ne kadar iç içeymiş. Birinden diğerine ansızın geçiliyor.

kavşağa yaklaşırken

Öğrenciyken ne kadar büyük hayallerim vardı. Geriye dönüp baktığımda tam 10 yıl geçmiş. Acaba o zaman mı uykudaydım yoksa şimdi mi uykudayım? Ya o zamandan bugüne kadar yaşadıklarım gerçek değilse? Asıl gerçek olan ben aslında aslında on yıl önceki bensem?

Eski benle buluşmam gerekiyor. Belki de bu yüzden bu haftasonu Ankara'ya gidiyorum. Aynı sokaklarda yürüsem acaba bulur muyum kendimi?

farklı olmak

Her insan gerçekten de farklı olmaya çalışmalı mı? Peki ya baştan beri farklı olduğumuz zaten doğanın kanununda varsa... Yani istesek de istemesek de kodlanmış şekilde. O zaman bunun için ek çaba harcamak ne kadar anlamlı? Farkı arama gayreti, bu gerçeği kendimiz kabullenemediğimiz için midir? Acaba başkalarına onlarla aynı olmadığımı anlatmaya çalışırken aslında kendimizi keşfetmeye mi çıkıyoruz farkına varmadan.

Bir yakınım "Her insan bir dünyadır" yazmıştı Montaigne'in Denemeler kitabının arkasına. Bu cümle kendine mi ait yoksa başka yerden alıntı mı bilmiyorum. Aslında bilmek de istemiyorum. Çünkü hep onunla eşleştirmek istiyorum. Eğer genç yaşında ölmeseydi bu konuda uzun uzun tartışabilirdik.

Ortada bir yanılsama var. Zaten olduğumuz şeyi arıyoruz. Belki de örnek uzay içindeki öğeler aslında birbirinden farklı değil. Belki de karmaşanın sebebi her bireyin farklı olmasına rağmen dünya üzerinde karşılaşacağı durumların sınırlı ve benzer olması. Budur o zaman farkı farksızlığa indirgeyen.

dünya dönüyor

Şöyle bir bakıyorum. Epeyce olmuş buraya uğramayalı. Ne olmuş bir hatırlarsak.

- Western Europe hala kütüphanemde duruyor. Avrupa gezisi olmadı, yakın zamanda olacak gibi görünmüyor. ( 3/20/2006 )
- Ayrıldığım işyerine tekrar döndüm. Dört ay önce bölüm değiştirdim, o da bir yenilik. Bakalım ne olacak ileride.( 3/31/2006 )
- Askerlik günlerini unuttum. ( 9/25/2006 )
- İtalyanca hala düşe kalka gidiyor. Beşinci kuru iki kere aldım geçen dönem. Geçen hafta yeni kura yazılmadım. Bir sonrakine gideceğim artık. Aslında geç değil şu an bile.( 12/16/2006 )
- O projeler hala hayata tam olarak geçmedi. Herşey kafamda teşhiş aşamasında. Uygulamaya döktüğüm fazla bir şey olmadı malesef. (1/04/2007 )
- Nikon D80 aldım. Sık olmasa da çekimler yapıyorum. Kitap, dergi gibi kaynaktan yana sıkıntım yok ama kayda değer bir eserim olmadı henüz. 29 Ekim'de çektiklerim belki.( 1/08/2007 )
- Motoru daha çok kullanıyorum artık. Vapura göre saatleri daha esnek. Tünel bu yazın tamamında kapalıydı. Daha yeni açtılar. Simit 60 yeni kuruş olmuş geçenlerde. Duruma canım sıkıldı. Öğrencilik ve kısıtlı kaynak sembolüydü benim için. Şimdi ekmekten pahalı oldu. Cebimde kalan bozuk paradan kurtulma yöntemiydi ayrıca. Şimdi 1 YTL verince 40 yeni kuruş para üstü veriyor. Liradan 6 sıfır atılalı üç yıl oldu, alışamamışım yeni para hesabına( 1/14/2007 )

Ve dünya dönmeye devam ediyor. Batı cephesinde değişen bir yok.

dönerken

Bir sonraki vapura daha çok var nasıl olsa. İstiklal'den Tünel'e doğru kitapçılara uğrayarak aheste bir yürüyüş. Ocak ayında yazdan kalma hava. Eyvah, biraz zor mu yetişmek? 5 dakika kalmış vapura. Karaköy altgeçidinden geçerken bel çantatamdan bir simit parası ayırıyorum. İskelenin önündeki simitçiden 5 saniyede almalıyım simiti. Koşarak iskeleden içeri giriyorum. Tam bir dakika kala turnikeden geçeiyorum ve koşa koşa kapıya varıyorum. Artık kapanmak üzere, yarım metrelik aralıktan süzülüp vapura atlıyorum. Biraz terlemişim, simit elde. Hemen üst kata çıkıp oturuyorum. Güneş batmak üzere. Topkapı Sarayı'nın üzeri turunculaşmış. Binlerce defa fotoğraflanmış manzaraya bakıyorum. İstanbul demek Boğaz demek gerçekten de.

foto şipşak!

Uzun zamandır aklımdaydı. Açık havada yapılan bir uğraşım olsun istiyordum. Fotoğrafçılıkla uğraşmaya başladım. Fırsat buldukça dpreview, photo.net, netfotograf gibi iyi sitelerdeki yazıları okuyorum ve galerileri inceliyorum. National Geographic Türküye dergisinin verdiği eğitim seti çok güzel. Arkadaşımın 4 saatlik uygulamalı dersinin epey bir faydası oldu. Hiç sıkılmadan seve seve anlattı. Bu sayede temel bilgiler için kursa gitmeme gerek kalmayacak. Yalnız kitaba biraz yatırmak gerekecek. Kitaba giden para boşa gitmez nasıl olsa.

Elimdeki Fuji S7000 ile deneme çekimleri yapıyorum. Daha sonra bilgisayara yükleyerek inceliyorum. Acemiliği bu makine atabilirim, şimdilik yeterli. Yalnız bahara doğru yetenekli bir digital SLR makine almam gerekecek. Biraz arkadaşımın etkisi biraz da içgüdüsel yönlenmeyle Nikon ürünlerine yöneldim. Nikon D80 ve Nikon D200 ile ilgili ürün incelemeleri ve yorumları okuyorum. Bakalım ne çıkacak ileride.

yeni yıl

Yeni yıl kurban bayramıyla beraber geldi. İnanıyorum ki güzel bir yıl olacak. En azından elimden geleni yapacağım. Ertelediğim bazı projeleri hayata geçirmek istiyorum.
Geçtiğimiz yılı başkası için yaşamışım gibi hissediyorum. Beş buçuk ay askerde geçti. Döndükten sonra hayata gerçek anlamda uyum sağlama en az iki ayı buldu. Hele gitmeden önceki ruh hali... Yılların verdiği kararsızlık ve ertelemenin en sonunda bitecek olması. Kafada birbir türlü düşünce ve endişe.

- Ne yani! Bu mudur şimdi olay?
- Evet. Budur.
- Eminsin yani?
- Vallahi öyle.
- Hımmm. (aklına pek yatmamıştır aslında) Hadi, öyle olsun bakalım.

Eveeet. Nerede kalmıştık?

Tembel! Tembeel! Tavuklara yem veer!

İnsan yedisinde neyse yetmişinde de odur, demişler. Yarın sabah İtalyanca kursunda sınavım var. Kitabı elime aldım, fazla ileri gidemedim. Erken yatıp, sabah 1 saat erken kalksam belki durumu kurtarabilirim. En azından öyle umuyorum. Ben bu senaryoyu yıllar önce bir yerler hatırlıyorum ya. Acaba nereden?

wellcome to the Earth!

Askerlik bitti. Üzerimden büyük bir yük kalkmış olarak eve döndüm.

Öncelikle beş günlük bir tatil için Kemer'e gittim. İki günü yağmura denk geldi ama yine de çok iyi oldu. Normal hayata geçiş sağlamış oldum.

İşleri tatilden döndükten sonra yavaş yavaş toparlamaya başlayacağım. Aceleye gerek yok.

bir varmış, bir yokmuş.

Kader mi, tesadüf mü? Belki ikisi de.

Geçen hafta pazar günü Behçeli'de güzel bir mekanda açık büfe kahvaltıya gitmiştim. Ayrılmak üzereyken fen lisesinden üç arkadaş arkamızdaki masaya oturdu. Gözlerime inanamadım. Necip, Aydın ve Serhat Ankara Fen Lisesi'nin mezunlar günü için buluşmuşlar. Hemen aralarına katıldım ve okula gittik.

Önce bahçede eski mezunlar ile ayaküstü biraz sohbet ettik. Yüzleri gördükçe hatırladım fakat isimleri ve dönemleri hafızamdan yavaşça silinmişler. Ardından yatakhaneleri ziyaret ettik. Hemen ilk kaldığım 21 numaralı odaya gittim, haftasonu diye diye kimse yoktu. Mobilyaları yenilemişlerdi ama atmosfer hala aynı. O sırada 76 mezunlarından biri de oğlu ile geldi. Biraz bakıp çıktık. Okulun mezunlar derneğine üye oldum. Anı olsun diye logolu güzel bir polar aldım.

Lisans ve masterda, çalıştığım işyerlerinde, spor salonunda çeşitli zamanlarda çok yakın dostlarım oldu. O zaman içinde hiç bitmeyecekmiş gelen arkadaşlıklar ayrılıktan sonra yavaş yavaş kayboldu. On tanede belki bir ya da iki tane kalıyor her bir durakta. Hani Fight Club'da "One Service Person" diyaloğu var ya tıpkı onun gibi işte. Bir yolculukta yan koltuktaki yolcu gibidir.

Ama lise arkadaşlarım başka. Onların bende ayrı bir yeri vardır. İstanbul'da olanlarla görüşürüm. İstanbul'a bir şekilde yolu düşenler mutlaka bana uğrar. Yurtdışına birçoğunu uğurlamışlığım vardır, en on tanesi bizde kalmıştır ve ailem tanır onları.

Necip ile aynı sınıftaydık. İki sene yanyana oturduk. Arkadaş ortamlarımız farklı olduğu için dışarıda ortak bir şeyler paylaşamamıştık ama birbirimizi çok severdik. Mezuniyetten sonra (1993) haberleşemedik. İki üç yıl önce İstanbul'da olduğunu öğrenmiştim ama öylece kalmıştı. Diğer arkadaşlarla o zaman ilişkilerimiz çok kuvvetli değildi ama yıllar sonra karşılaşınca konuşacak o kadar şey oluyor ki. "Aslında ne kadar da iyi biriymiş. Keşke okulda iken daha fazla vakit geçirseymişim" diye aklımdan geçiyor. Her birinde buna benzer duygular olduğunu gözlemledim.

Dikkaaat! Flama Var!

Bu haftasonu iki gun carsi izni verdiler. Askerlik yapmışlar bilir. Cok buyuk bir jesttir.

Fatih ile beraber dün Bahçelievler'deydik. Sabah erkenden halasının evine vardık. Kendileri iki günlüğüne tatilde olduklari için anahtarı komşuya bırakmışlardı. Aldığımız malzemelerle güzel bir kahvaltı yaptık. Bardak bardak demleme çay içtik. Öğleye doğru dışarı çıktık. Şansımıza bu aralar hava bir açıp bir kapatıyor. Dün feci bir yağmur yağdı. Biz korunaklı birmekandaydık sorun olmadı. Bugünkü programımız da aynı şekilde çok güzel olacak.

Ev ortamına girince asker olduğumu unuttum. Sanki askerliğim fazladan iki gün kısalmış gibi oldu.



Dün Ankara'yı pek bilmeyenler Kızılay ve Ulus civarına gitmişler. O nedenle Bahçelievler'de bizim bölükten yalnızca birkaç kişi ile karşılaştık.

Ben liseyi ve üniversiteyi Ankara'da okudum. Bahçelievler'de üç yıl kalmıştım. Çevreyi iyi bilirim. Dün akşam burayı epey kişi duydu. Bugün için daha çok ziyaretçi bekliyorum.

Sabah Milli Kütüphane tarafından 7. caddeye girdik. Hemen baştaki gazete bayisinin önünde bizim bölükten bir kaç kişiyi gördüm. Arkalarından yaklaştım. Meşgul oldukları için farketmediler. Birden "Dikkat! Flama Var!" diye bağırdım. O sırada en arkadaki arkadaş tuzağıma fena düştü. Hemen sağa sola baraka flamayı aradı ve toparlanmaya çalıştı. Az kalsın elindeki paraları yere düşürecekti. Durumu anlayınca "Allah cezanı vermesin! Gerçek sandım" dedi. Hepimiz çok güldük.

Bekle beni Ankara

Sonuçlar belli oldu. Piyade er olarak 6 ay askerlik yapacağım. İlk durak Etimesgut. 1998'den beri fazla gitmemiştim. Bakalım bıraktığım gibi bulacak mıyım?

Geçici ikametgahım:
ZH. BRL. OK. VE EĞT. TÜM. K.LIĞI ETİMESGUT / ANKARA

İşte son gün

Bugün işte son günümdü. Üzerime kayıtlı eşyaları teslim ettim. Arkadaşlarla vedalaştım. Geçen hafta yemeğe gelemeyen üç arkadaşla beraber öğle yemeğine gittik.

Ayrılırken e-posta göndermek önemli bir gelenektir. Göndereceğim kişileri tek tek yazarsam eksik olabileceğini düşündüm. Bu nedenle İstanbul'daki üç plazayı da kapsayan bir gruba mesaj gönderdim. İyi de etmişim. Tanımadığım çalışanlar bile iyi dileklerde bulundu. Yaklaşık 60 kadar mesajın hepsine kısa da olsa cevap yazdım.

Yeni iletişim bilgilerimi erişebildiğim tüm tanıdıklarıma ilettim. İnsanın telefon numarasının değişmesi ne kadar önemliymiş.

Erken çıkarım diye düşünmüştüm, fakat bu işleri bitirdiğimde mesai bitimine 15 dakika kalmıştı.

Sonuç olarak ardımda hem iş hem de arkadaşlık açısından güzel şeyler bıraktığımı düşünüyorum.

çizik

Yüzümün sol tarafında biri 2,5 cm ve çok derin, diğeri ona paralel 1 cm uzunluğunda iki adet çizik var.

Aynadan baktım, sanki biri cetvelle özenerek çizmiş gibi. Yalnız çizikleri atan cetvel kullanmadı. Henüz 14 aylık yaramaz bir velet olduğu için zaten geometri kaygısı da yoktu. Bu canavara ayakkabısını giydirmeye çalışırken biraz boş bulunmuşum. Tırnaklarını yanağıma o kadar kuvvetlice geçireceğini tahmin edemezdim.

Yarın işyerinde görenler ne düşünecek Allah bilir! Hadi ondan geçtim. Bu haftasonu Tuzla'da yedek subay adaylığı sınavına gireceğim. O güne kadar bu çizikler gözden kaybolmazsa yandığımın resmidir. Al sana façasını peşinen çizdirmiş delikanlı asker.

acı bir ders

Evet evet büyük konuşuyorum! Bir daha asla ve asla böyle bir şey yapmayacağım. Davet edildiğim bir yere ,belirtilmediği sürece, davet sahiplerinin tanımadığı bir arkadaşımı asla götürmeyeceğim. Hayatımda bu kadar zor durumda kaldığım an olmamıştır herhalde. Biraz da benim tedbirsizliğimden. Çok şükür arkadaşlarım olgun insanlardı.

Bir şeyi yapmak için yıllardır uğraşırsın ya. Meğer onu yıkmak bir pamuk ipliğine bağlıymış. Ucuz atlattım. Ders oldu bana.

Andon'daydım yine

Bu ay sonu işyerimden ayrılıp askere gideceğim. 24 mart cuma gecesi bir başka arkadaşım ve benim için bir veda yemeği düzenlendi. Taksim'deki Andon'da çok güzel ve keyifli bir yemek yedik.

Masamız yaklaşık 25 kişilikti. Bizim grup çok eğlendi. Canlı müzik gece 2 gibi bitti. Bu saate kalanlarla biraz daha oturup ardından ayrıldık.

Yanımızda sayıca bizim kadar bir grup daha vardı. Onlar da asker uğurlaması için gelmişler. Yalnız grupta hiç hareket yoktu, herkes gayet ciddiydi.

Acı bir tesadüf mü yoksa güzel bir raslantı mı bilemiyorum. Bu mekana hep ayrılık zamanlarımda geliyorum. Herşey zıt olanla iç içe anlamlı. Hayat işte...

Resimler için tıklayın.

gidemediğim

Odamın duvarında asılı bir dünya haritası var. Kitaplığımda son iki yıldır National Geographics'in verdiği tüm harita ekleri mevcut. Görmek istediğim o kadar çok yer var ki. Ne kadarını görebileceğim bilmiyorum.

Geçenlerde Robinson Crusoe'dan Lonely Planet serisinden Western Europe'u aldım. Bir süre yalnızca bakmakla yetineceğim. Aslında askerlik öncesi bir ay erken izne çıkmak istemiştim ama olmadı. Dönüşte başarabilirsem planlarım var. Henüz detayları net değil, zaten düşünmek için önümde yeterince süre olacak.

Kitabı alırken çok hoşuma giden bir şey oldu. Kasada ödeme yapmak için kredi kartını vermiştim. Normalde sorulmadıkça kimlik göstermem. Cüzdan elimde, işlemin bitmesini beklerken kolayıma geldi ve kimlik bölümünü açmaya yeltendim. Bu sırada görevli gayet emin bir şekilde "Gerek yok, ben sizi tanıyorum" dedi. Ben de kopya çekerken yakalanan bir öğrencinin yaptığı gibi usulca hareketimi durdum. Buraya Taksim'e yolum düştükçe uğrarım. Bir raftan diğerine deli gibi koşarım, kimse de karışmaz. Basit bir şey ama çok mutlu oldum. Görevliyi takdir ettim.

sözler

Gerçeği bulan kimse, başkaları ayrı düşünüyorlar diye onu söylemekten çekiniyorsa, hem budala, hem de haindir. Bir insanın "benden başka herkes yanılıyor" demesi kuşkusuz çok zor. Ama gerçekten herkes yanılıyorsa, o ne yapsın.

- Daniel de Foe

"The time has come," the Walrus said, "to talk of many things."

- Lewis Carrol, Alice in Wonderland

This is a film about a man and a fish
This is a film about a dramatic relationship between men and fish
The man stands between life and death
The man thinks

The horse thinks
The sheep thinks

The cow thinks
The fish doesn't think

The fish is mute

expressionless
The fish doesn't think

because the fish knows

Everything

- Goran Bregovic & Iggy Pop, Arizona Dream

My momma always said, "Life was like a box of chocolates. You never know what you're gonna get."

- Forrest Gump

yazıyorum

Aşağıdaki işler üç vakte kadar yapmayı planladığım işler olsun. Burada gözümün önünde olsun, başka bir yere yazsam kesin kaybederim. Aksi takdirde "Bu eksikleri tamamlamadan yazmayayım" dersem asla yazamayacağım.

* Sayfa şablonunu değiştirmek
* Sayfanın en başındaki gereksiz kısımlardan kurtulmak
* Eski HTML bilgilerimi hatırlamak (on yıl oldu sanırım)
* Kolay yazmak ve formatlamak için birkaç yazılım bakmak
* Istatistik ve sayaç için de bir şeyler bakmak lazım
* Resim galerisi için daha iyi çalışan ücretsiz bir sunucu da bulayım
* Noktalama işaretleri kullanımını da gözden geçireyim.

Çeşme, 2005

Çeşme Kalesi'nden limanın görünüşü...